در 50 سال گذشته، فعالیت انسان، اکوسیستم ها را سریع تر و شدیدتر از هر زمانی در طول تاریخ حیات بشر و بیشتر به خاطر برآوردن نیاز انرژی، کشاورزی و آب تغییر داده است. امروزه حدود 60 درصد خدمات اکوسیستم ها که در برنامه ی ارزیابی اکوسیستم هزاره ی سازمان ملل مورد بحث قرار گرفت در حال تنزل کیفیت یا استفاده به ترتیبی ناپایدار است. تنزل کیفیت این خدمات در نیمه ی اول قرن حاضر به وضعی وخیم رسیده است. مسائل مربوط به مدیریت آب از دیدگاه سازمان ملل پس از مشکل جمعیت به عنوان دومین مسئله اصلی جهان شناخته شده، باید توجه داشت که امکان افزایش منابع آب شیرین وجود ندارد؛ کمبود آب، توانایی کشاورزان را برای تولید غذا و امرار معاش محدود می کند و در عین حال مقررات و سیاست های نادرست در این حوزه، پایداری سفره های زیرزمینی را در آینده ای نه چندان دور با بحران جدی مواجه خواهد کرد. رشد سریع جمعیت مهمترین عامل کاهش آب تجدید شونده در طول هشتاد سال گذشته بوده است. همچنین طبق گزارش سازمان ملل، کشاورزی عامل 91 درصد کاهش سالانه منابع آب شیرین در ایران است. از این رو پیش بینی شد تا سال 2050 سهم سرانه آب هر نفر در ایران کمتر از هزار متر مکعب (کمتر از متوسط سرانه جهان) برسد. و از این رو با مسائل و مشکلات عمده زیست محیطی مواجه خواهد شد. از آنجایی که آب، و سیستم های تولیدی از جمله کشاورزی در سطح سرزمین همراه با منابع طبیعی در نظام اکوسیستمی هستند. بنابراین نیاز یک رویکرد مدیریت یکپارچه به منظور تعادل و پایداری محیط زیست لازم است