برنامه ریزی و مدیریت در حوزه منابع طبیعی نیازمند برخورداری از داده ها و اطلاعات گوناگون از خصوصیات محیطی- اکولوژیک و ویژگی های اجتماعی- اقتصادی از عرصه های طبیعی است. در این راستا تحلیل و تفکیک این داده ها در قالب های جدید مدیریتی کمک موثری در فرایند برنامه ریزی این منابع است.تهیه نقشه پوشش و کاربری اراضی در مدیریت منابع طبیعی و محیط زیست و شناخت توان و استعداد اراضی به عنوان یک منبع مهم اطلاعاتی برای اتخاذ سیاست های اصولی و تدوین برنامه های توسعه است.یکی از پیش شرط های اساسی برای استفاده بهتر از زمین، استخراج اطلاعات مربوط به الگوهای کاربری اراضی و اطلاع از تغییرات آنها در طول زمان است. آگاهی از نسبت و توزیع نواحی کشاورزی، مسکونی، اراضی شهری و به موازات تغییرات آنها در طول زمان، برای برنامه ریزی و قانون گذاری، شناسایی نواحی و نقاط تحت فشار محیطی و ارزیابی توسعه ناحیه ای اهمیت بسیاری دارد. با اطلاع از درصد هر کدام از کاربری های اراضی می توان نسبت به پیش بینی تغییرات کاربری اراضی، پیشگیری یا کاهش بلایای طبیعی، مدیریت منابع طبیعی، ارزیابی فشارهای محیطی ناشی از توسعه منابع انرژی، در هر ناحیه اقدام کرد. در واقع کسب اطلاعات از نسبت تغییرات پوشش اراضی به کاربری اراضی نقش مهمی در مدیریت پوشش اراضی فعلی ایفا می کند. همچنین اطلاع از روند تغییرات کاربری اراضی در راستای هدایت اکوسیستم برای رسیدن به تعادل لازم است. با پیش بینی تغییرات کاربری، می توان میزان گسترش و تخریب منابع را مشخص و این تغییرات را در مسیرهای مناسب هدایت کرد. یکی از معضلات مدیریت منابع طبیعی روند رو به رشد کاربری های مختلف به خصوص توسعه شهری – صنعتی و کشاورزی در عرصه های طبیعی است. این موضوع با توجه به اهمیت و ویژگی مناطق جنگلی شدت بیشتری دارد. فعالیت های انسانی از جمله تخریب پوشش جنگلی، باعث تغییر فرایندها و مکانسیم های طبیعی می شود. تغییر کاربری موضوعی است که ممکن است در اثر عواملی نظیر خشکسالی، آتش سوزی، سیلاب، فعالیت های آتشفشانی و فعالیت های انسانی نظیر چرای دام، گسترش شهرها و اراضی کشاورزی و نحوه مدیریت منابع طبیعی ایجاد شود.