کاربری اراضی نتیجه روابط متقابل توان بالقوه سرزمین با پارامترهای اجتماعی- فرهنگی است. الگوهای موجود کاربری اراضی به دلیل تاثیر نوع استفاده از اراضی در آینده دارای اهمیت می باشد. پایداری منابع طبیعی مستقیم و یا غیرمستقیم با پوشش سطحی اراضی منطقه ارتباط دارند از این رو حفظ هماهنگی بین منابع پایدار و نیازهای اجتماعی- اقتصادی نیازمند مطالعاتی در زمینه پوشش و کاربری اراضی می باشد. تغییرات در کاربری و پوشش اراضی نتایج چشمگیری در محیط زیست و افزایش شناخت محیط زیست، تلاش برای مدیریت پایدار منابع طبیعی نیازمند مطالعه و پایش کاربری اراضی و پوشش اراضی و تغییرات آن برای مقیاس های زمانی و در مکان های گوناگون است و چالش در علم تغییرات زمین در عوامل و پیامدهای مرتبط با الگو و فرآیندهای تغییرات کاربری و پوشش اراضی نسبت داده شده است به طوری که سازمان های مختلفی در سطح جهان تغییرات کاربری اراضی را در مقیاس های منطقه ای و جهانی مورد آزمایش قرار می دهند و در دوره های گذشته، حال و آینده سناریوهایی برای ارتباط بینابین جمعیت و محیط زیست مطرح می کنند