فرآیند بیابانزایی به صورت یک پدیده مستمر و مخرب و به عنوان یک معضل جهانی نه تنها کشورهای در حال توسعه، بلکه کشورهای توسعه یافته را نیز تهدید می کند. موفقیت پروژه های کنترل و مهار بیابانزایی و کاهش خطر عوامل بیابانزایی، نیازمند شناخت و درک صحیح از روابط علت و معلول بین بیابانزایی و فرآیندهای موجود در آن می باشد. بر اساس مطالعه انجام شده ، بیش از 125 میلیون هکتار از اراضی ایران تحت تاثیر پدیده بیابانزایی است که از این مساحت 90 میلیون هکتار تحت تاثیر فرسایش آبی و 30 میلیون هکتار تحت تاثیر فرسایش بادی و 5 میلیون هکتار تحت تاثیر سایر عوامل بیابانزایی می باشد. پژوهش حاضر به منظور بررسی شاخصهای بیابانزایی تعیین شده برای شرایط ایران و ارزیابی کمی روند بیابانزایی حوزه آبخیز دامغان می باشد که با تاکید بر دو معیار فرسایش آبی و بادی که از عوامل کلیدی تاثیر گذار در بیابانزایی حوزه می باشند انجام شده است. با توجه به شرایط اقلیمی حوزه آبخیز از شاخص های تعریف شده برای شرایط اقلیمی خشک در مدل ایرانی ارزیابی پتانسیل بیابان زایی استفاده شده است.

 شاخص های معیار فرسایش آبی عبارتند از :نوع و تراکم فرسایش آبی، تراکم شبکه زهکشی، درصد تاج پوشش سطحی در طول فصل رویش و نوع استفاده غالب از اراضی می باشد.

شاخص های معیار فرسایش بادی عبارتند از : ظهور رخساره های فرسایشی (تعیین شدت فرسایش بادی)، درصد پوشش سطحی زنده و غیر زنده در سطح خاک، تعداد روزهای همراه با گرد و خاک می باشد.