قوام و دوام و رشد ملتها در طول تاریخ همیشه بستگی به ثروتهای ملی و خدادای آنها داشته و عظیم ترین این نعمت الهی ،آبهای فراوان و خاکهای حاصلخیز و به تبع آن جنگلها و اراضی بارور بوده که مبدأ و منشاء آبادانی و خودکفایی و استقلال آنها شمرده می شود.گسترش کشاورزی و اولویت دادن به آن و سپس افزودن به تولیدات این بخش بعنوان یکی از راههای متعادل ساختن رشد جمعیت ، با تولید مواد غذایی جهت رفع نیازهای روزانه انسان محسوب می گردد.رکن اساسی کشت وکار در اراضی کشاورزی وجود دو عنصر خاک و آب می باشد . اما فرسایش پدیده ای ا ست که خاک و در نتیجه بهره برداری بهینه از آب را با مشکل روبرو می سازد. به همین جهت است که مبارزه با فرسایش خاک در سطح جهان مورد توجه قرار گرفته است. فرسایش پدیده ای است که در شکل طبیعی غیر قابل مهار می باشد ، اما از آنجا که این پدیده با اقدامات غیر اصولی انسان در بهره برداری از منابع طبیعی تشدید می شود ،از اینرو با اعمال اقدامات مدیریتی و عملیات اصولی نیز قابل مهار می باشد. علم فرسایش خاک ،دانشی است که امکان درک دلایل اصلی هدررفت خاک وخسارت ناشی آن و همچنین فرایندهای رسوب وتعیین منبع اصلی آنرا همراه با تعیین راه حلهای مناسب برای تقلیل و یا جلوگیری از پی آمدهای زیان بار فرسایش ، مورد بحث قرار می دهد. این در حالی است که مقدار و شدت فرسایش در مکان ، زمان و تحت شرایط اقلیمی و زمین محیطی مختلف تغییر می کند. زیرا رخداد فرسایش خاک ،حاصل تأثیرات متقابل مجموعه عواملی است که در ایجاد فرسایش مشارکت می نمایند. از این رو،هریک از عوامل موثر در رخداد فرسایش آبی ، عامل دیگر را تقویت نموده ویا موجب کاهش تأثیرآن می شود. در ایران به دلیل فراگیری اقالیم خشک ونیمه خشک درحدود90در صد ازمساحت کشور علاوه بر نقش غیر قابل انکار خصوصیات بارندگی ها ، اندکی پوشش و تراکم گیاهی همراه با سطح وسیع اراضی دیم، میزان فرسایش خاک برآورد شده حدود 3 میلیارد تن  میباشد. به طوری که در طی دوره 40 ساله اخیر مقدار فرسایش خاک در کشور رشدی در حدود 450 درصد داشته است. این موضوع نشانگر بحرانی بودن وضعیت فرسایش ولزوم کنترل آن در ایران می باشد.لازم به ذکر است که توسعه پایدار بدون توجه به مهار فرسایش غیر طبیعی امکان پذیر نیست.