ریشه کلمه آزولا ،یونانی و به معنی "در خشکی مردن" است و معنای آن وابستگی کاملش به آب را نشان می دهد.

بر اساس تحقیقات به عمل آمده آزولا سرخس شناور آزادی است که زیستگاه اولیه آن کالیفرنیای آمریکاست و معمولا در آب های راکد و آرام نهر ها، تالاب ها و شالیزارهای نواحی معتدله و نواحی گرمسیری یافت می شود و این استعداد بی نظیر را دارد که در عرض دو تا سه روز به دو برابر حد معمول خود برسد.

 در محیط های تالابی همانند تالاب انزلی با گرفتن اکسیژن هوا، مانع رسیدن نور خورشید به آب و رشد پلانگتون های گیاهی و نابودی جانوران آبی می شود و با ایجاد اختلال در مهاجرت و ورود پرندگان تعادل اکوسیستم را به هم می زند.

آزولا از 25 سال پیش به عنوان گیاه جاذب ازت هوا برای غنی‌سازی خاک شالیزارهای شمال کشور و اجرای طرح‌های مطالعاتی از مرکز تحقیقات بین المللی برنج«ایری»وارد کشور شد و پس از مدتی به دلیل بستر مناسب و رشد بی رویه حالت طغیانی یافت آزولا در مهم ترین تالاب مازندران «میانکاله»به دلیل بالا بودن سطح آن نمی تواند وارد و منتشر شود و اگر تالاب انزلی از بین رفت دقیقا به دلیل توسعه این گیاه بوده است. .

آزولا گیاهی آب دوست است که البته با رشد غیر قابل کنترلش موجب بر هم زدن اکوسیستم منطقه می شود،لیکن با خشک شدن اراضی شالیزاری این گیاه هم از بین می رود.

 آزولا بدون مطالعه همه‌جانبه آثار و عواقب آن به کشور وارد و در سال ‪ ۱۳۶۷در اکثر مانداب‌های شمال کشور از جمله تالاب انزلی منتشر شد که پس از مدت کوتاهی با رشد انفجاری و تعجب برانگیزش در محیط های آبی استان گیلان و سواحل شور دریای خزر به ‌نحو خطرناکی سطح تالاب انزلی را پوشاند و دامنه آن به قدری گسترش یافت که به عنوان یک معضل بزرگ و بحران زیست محیطی در استان گیلان مطرح شده است.

این گیاه در تراکم کم و محدود نه تنها ایجاد خسارت نمی کند، منفعت هم دارد و در معدود نقاطی ممکن است به دلیل نبود مدیریت صحیح و مصرف کودهای فسفاته و رها کردن این گیاه همراه با جریانات آب مشکل آفرین باشد.

 کارشناسان تاکید دارند آزولا فقط در آب های شیرین می تواند تکثیر یابد و در آب شور از بین می رود. سازگاری این گیاه با آب های شور سواحل خزر تعجب بسیاری از کارشناسان را برانگیخت.

 مشکل آزولا که در گذشته به تالاب انزلی ختم می‌شد اکنون فراتر از محیط آبی این تالاب در سطح وسیعی از تالاب‌ها و محیطهای آبی استان‌های گیلان و مازندران پراکنده و از کنترل خارج شده و اکنون تهدیدش دردریای خزر جدیست و هر گونه اقدامی برای این گیاه نیز مستلزم هزینه بالایی است.

لیکن با توجه به آثار مخرب آزولا بر تالاب‌ها ، بسیاری از شالی کاران برخلاف انتظار این گیاه را یک مشکل برای شالیزارهای خود می‌دانند و معتقدند این گیاه مانع رسیدن اکسیژن کافی به ساقه برنج شده و برای آن مشکل ایجاد می‌کند.

  آزولا اگر در زمان مناسب در شالیزارها ورود پیدا کند ضمن جذب ازت هوا وانتقال آن به خاک موجب غنی سازی شالیزارها و مصرف کم کودهای شیمیایی می شود و در نهایت محصولی طبیعی را در اختیار می گذارد.

 با تمام این تفاسیر شایسته است مسولان مازندرانی به این مهم توجه کنند و جلوی حادثه را قبل از وقوع بگیرند تا آب بندان ها، تالاب ارزشمند میانکاله و دریای خزر به سرنوشت تالاب انزلی دچار نشود